1961 t/m 1965

Voor 1961 heeft de FIA nieuwe reglementen gemaakt. Alleen auto's met motoren van 1500cc mogen meedoen. De Engelse teams protesteren hier flink tegen, en gaan eigenwijs gewoon door met het ontwikkelen van hun auto's met 2500cc motoren. Maar de FIA buigt niet voor de teams, en beginnen ze toch met een flinke achterstand met aanpassen van de wagens. Maar hierdoor is Ferrari het sterkste team van 1961, want die waren al wel meteen begonnen met een 1500cc motor. Het kampioenschap voor de coureurs werd een spannende strijd tussen twee Ferrari-rijders: Phil Hill en graaf Wolfgang Berghe von Trips. Beiden winnen twee races, en worden 2 x tweede. Op Monza gaat het mis voor Von Trips, hij raakt in de race Jim Clark, en vliegt met zijn auto het publiek in. Het gevolg: 15 doden waaronder Von Trips zelf. Ferrari besluit de laatste race van het seizoen te laten schieten, en Phil Hill wordt met 1 punt verschil wereldkampioen van 1961.

De Engelse teams hebben zich in 1962 beter aangepast aan de 1500cc motoren dan het jaar ervoor. Jack Brabham is echter zwaar teleurgesteld in het Cooperteam, en verlaat hen om zijn eigen team op te richten. Kampioensteam Ferrari behaalt slecht 1 keer een tweede plaats, in 1962 gaat het dus weer tussen de Engelse teams. Er zijn weer twee coureurs die om de titel strijden, Graham Hill in de BRM en Jim Clark in de Lotus-Climax. De Lotus heeft weer iets nieuws geïntroduceert in de formule 1: de monocoque, de plaats voor de coureur uit 1 geheel gemaakt. De laatste race in Zuid-Afrika moet de beslissing brengen. Clark rijdt op kop, en lijkt zo de titel te gaan pakken, maar kort voor het einde van de race blaast hij zijn motor op, en zodoende wint Hill de race en het kampioenschap.

1963 is het jaar van Jim Clark. De andere teams hebben het ontwerp van de monocoque overgenomen, maar de Lotus is oppermachtig. Clark wint 7 van de 10 races er mee, en is al voor het einde van het seizoen zeker van de wereldtitel. Elke gewonnen race wint Clark met ruime voorsprong op de nummer 2, in België zelfs met 5 minuten! De andere 3 overwinningen van het jaar gaan naar Hill in de BRM en John Surtees in de Ferrari.

In 1964 is Clark nog steeds de snelste, maar hij valt veel uit met mechanische problemen, en pakt zodoende niet zoveel punten als het jaar daarvoor. De betrouwbaarheid bij BRM, met Graham Hill aan het stuur, is stukken beter, en Hill pakt het hele seizoen door zijn punten mee. Een andere favoriet voor de titel is John Surtees in de Ferrari. Hij wint 2 races en wordt twee keer tweede. In de laatste race kunnen zowel Surtees als Hill en Clark kampioen worden. Hill wordt al in het begin van de race van de baan geramd door de tweede Ferrari. Clark rijdt weer souverein aan de leiding als in de voorlaatste ronde zijn motor er mee ophoudt. Surtees wordt die race uiteindelijk tweede, en omdat alleen de 6 beste resultaten van het seizoen tellen, wordt hij de nieuwe wereldkampioen, met 1 punt meer dan Hill. Surtees had jaren daarvoor ook al de wereldtitel bij de tweewielers gewonnen, en is dus de eerste wereldkampioen op 2 en 4 wielen.

1965 is het jaar van de Schotten. Jim Clark is nog steeds heer en meester in zijn Lotus, maar er is een nieuwkomer, ook uit Schotland, en die laat zien ook uit het goede racehout gesneden te zijn. Zijn naam: Jackie Stewart. Van de 10 races dat jaar verschijnt Clark 1 keer niet aan de start, omdat hij meedoet aan de Indy 500, en die wint hij ook. In 3 races valt hij uit met problemen aan zijn auto, en de overige 6 races wint hij met veel overmacht. In drie van die races zorgt Stewart er voor dat het een Schotse dubbelzege is. Ook wint hij dat jaar zijn eerste Grand Prix. Graham Hill wordt tweede in het kampioenschap, wederom door de betrouwbaarheid van zijn BRM.

50/55  56/60  66/70  71/75  76/80  81/85  86/90  91/95  96/00  01/03