1966 t/m 1970

Voor 1966 heeft de FIA wederom nieuwe regels wat betreft de motor ingevoerd. Er moet gereden worden met 3 liter motoren, die flink wat meer pk's hebben dan de 1500cc motoren van de jaren daarvoor. Opnieuw zijn het de Engelse teams die protesteren, maar toch bakzeil halen. Na de eerste paar races van het seizoen leidt de jonge Italiaan Bandini het klassement in een Ferrari, en Ferrari wil graag dat hij kampioen wordt, maar heeft eigenlijk Surtees als eerste rijder. Er wordt een ruzie uitgelokt, en het gevolg is dat Surtees meteen overstapt naar het Cooper-team. Ferrari kan echter de goede lijn niet voortzetten, en iedereen ziet dat Jack Brabham eindelijk met zijn eigen team successen behaald. Hij wint 4 races op rij en kan zich aan het einde van het seizoen wereldkampioen noemen. Door de laatste race te winnen, wordt Surtees alsnog tweede in het kampioenschap, en eindigd ver voor Bandini.

Dat Brabham kampioen is geworden, kwam volgens de meesten omdat hij de enige was die vanaf het begin een 3 liter motor in zijn wagen had. Maar met 4 teamzeges in 1967 laat hij zien dat zijn wagens echt goed zijn. Het Lotus-team heeft een grote deal met Ford-Cosworth gesloten, en kan de tweede helft van het seizoen exclusief gebruik maken van hun V8-motor. Het blijkt een uiterst sterke motor te zijn, en Clark wint er 3 races mee. Maar door te veel pech in het begin van het seizoen weet hij niet dicht genoeg in de buurt van de leiders in het kampioenschap te komen. In de laatste race gaat de strijd tussen Jack Brabham en zijn teamgenoot Dennis Hulme. De laatste heeft gedurende het seizoen maar liefst 7 keer op het podium gestaan, en heeft dus regelmatig punten gescoord, en wordt door opnieuw een derde plaats in de laatste race de wereldkampioen van 1967.

In 1968 veranderd er heel erg veel in de formule 1. Jarenlang werd alles en iedereen vergeleken met Jim Clark, want hij was gewoon de allerbeste coureur van allemaal. Maar hij verongelukt na de eerste race van het seizoen in een formule 2 race waar hij aan mee deed. Dus wie zou zijn opvolger worden? Veel jonge rijders wilden bewijzen dat ze ook zo goed waren. Maar ook aan de auto's veranderde erg veel. Er kwam sponsoring van andere bedrijfstakken op de wagens. Voorheen waren het oliemaatschappijen en bandenfabrikanten die sponsorden, nu kwamen de sigarettenmerken. En ook ging men aan aerodynamica doen, er kwamen vleugels op de auto's, waardoor ze harder door de bocht konden rijden, de banden werden twee keer zo breed, allemaal om de auto beter op de weg te houden.

Graham Hill

Maar wie scoorden er goed in het kampioenschap? Dat waren Hill, Stewart, Hulme en Jacky Ickx. Net als het jaar daarvoor bleek dat je gedurende het hele seizoen moest blijven scoren om kampioen te worden. In de laatste race kan Stewart nog kampioen worden, maar nadat hij uitgevallen is, is het meteen beslist: het is Graham Hill die er met de titel vandoor gaat.

In 1969 wisselen veel rijders van team. Iedereen is het wel eens over de beste motor, dat is de Ford-Cosworth. Alle teams rijden er mee, behalve Ferrari en BRM die beiden hun eigen motor maken. Stewart wint veel races dat jaar, 6 maar liefst. Jochen Rindt crasht in het begin van het seizoen hard en rijdt een aantal races niet mee om te herstellen. De crash van hem, en enkele anderen, komt door het afbreken van de vleugels, en de FIA verbiedt ze dan ook voor de rest van het seizoen. Ter compensatie mogen er op lage hoogte wel een soort vleugels op de auto zitten voor betere grip op de weg. de tweede helft van het seizoen komt Rindt sterk terug, maar het lijkt ook wel of hij niet mag winnen, maar uiteindelijk wint hij dan toch zijn eerste Grand Prix. Maar dan is Stewart al lang en breed wereldkampioen.

Lotus heeft weer een revolutionaire wagen ontwikkeld voor 1970, maar die is aan het begin van het seizoen nog niet klaar, dus start het team nog met de oude wagen. Ps na 4 races wordt de nieuwe Lotus 72 ingezet, en Jochen Rindt wint er 4 races op rij mee. Hij gaat ruimschoots aan de leiding in het kampioenschap, als hij tijdens de kwalificatie van de Grand Prix van Italië dodelijk verongelukt. Omdat de races daarna door veel verschillende coureurs worden gewonnen, lukt het niemand om het puntenaantal van Rindt in te halen, en zo wordt Jochen Rindt de eerste en tot nu enigste coureur die posthuum tot wereldkampioen formule 1 wordt benoemd.

50/55  56/60  61/65  71/75  76/80  81/85  86/90  91/95  96/00  01/03