1971 t/m 1975

Jackie Stewart had een jaar in een slechte auto gereden, maar in 1971 is hij helemaal terug, met de eerste zelfgebouwde wagen van Ken Tyrrell. Hij wint 6 races er mee, en wordt met grote afstand de nieuwe wereldkampioen. Verder is 1971 geen spectaculair jaar, alleen de Italiaanse Grand Prix is legendarisch, waarin de nummers 1 tot en met 4 binnen 18 hondersten van een seconde over de finish komen.

De eerste race van 1972 is wederom een prooi voor Stewart, en iedereen vreest een herhaling van het jaar ervoor, waarin Stewart domineerde. Maar hij krijgt dit jaar veel pech, en moet zelfs een race laten schieten vanwege een maagzweer. Het zijn dus ook andere coureurs die overwinningen kunnen halen. Het team van Lotus is de klap van de dood van Rindt te boven gekomen, en straalt met Fittipaldi, die 5 overwinningen boekt. Omdat hij ook in andere races punten scoort, weet hij Stewart in het kampioenschap voor te blijven, en wint zo de wereldtitel.

In 1973 zijn het weer Stewart en Fittipaldi die om de titel strijden. De eerste helft van het seizoen gaan ze vrij gelijk op met hun punten. Maar ook hun teamgenoten doen aardig mee. Peterson start regelmatig vanaf pole, maar weet pas laat in het seizoen zijn eerste race te winnen. Niki Lauda, een nieuweling, praat zich bij BRM naar binnen, zonder een cent op zak, maar rijdt zich in Monaco flink in de kijker, vooral bij Enzo Ferrari, door als enige van de overige coureurs Fittipaldi en Stewart bij te houden. Maar in de tweede helft van het seizoen gaat het minder goed met Fittipaldi, terwijl Stewart wel blijft scoren, en zo voor de derde maal wereldkampioen wordt. Hij kondigt echter aan dat hij na het seizoen stopt met de formule 1, na precies 100 races te hebben gereden. Als reden geeft hij aan dat hij te veel vrienden verloren heeft in de formule 1. Ook in 1973 was het weer raak, op Zandvoort verbrandt Williamson levend in zijn wagen, en tijdens de kwalificatie van de laatste race in Amerika, verongelukt Stewarts teamgenoot Cevert, en zodoende maakt Stewart de 100 Grand Prix niet vol.

1974 is weer een spannend jaar in de formule 1. Er is geen enkele coureur die kan domineren, en de beslissing in het kampioenschap valt pas in de laatste race. Niki Lauda is naar Ferrari vertrokken en rijdt erg goed, maar valt te vaak uit met pech. Zijn teamgenoot Regazzoni haalt wel regelmatig zijn punten en gaat als WK-leider de laatste race in. McLaren-coureur Fittipaldi en nieuwe Tyrrell-kopman Scheckter kunnen echter ook nog kampioen worden. De druk wordt Regazzoni te veel en hij valt uit, Fittipaldi wint, en wordt zo opnieuw wereldkampioen. Echter ook in 1974 weer twee dodelijke ongelukken in de formule 1, Koinigg en Revson komen om het leven na zware crashes.

Voor 1975 heeft Ferrari een nieuwe wagen gemaakt, maar die is de eerste paar races nog niet inzetbaar. Lauda haalt slechts een paar puntjes, en Fittipaldi en Pace winnen. Maar vanaf Monaco gaat het goed met Lauda, in 8 weken tijd haalt hij 42 punten, en is koploper in de tussenstand. In zijn thuisland Oostenrijk kan hij kampioen worden, maar doordat de race voortijdig afgevlagd worden wegens een wolkbreuk halverwege de wedstrijd, worden er halve punten uitgedeeld, en komt hij nog net een puntje te kort om zich kampioen te mogen noemen. De race daarna haalt hij dat punt wel, en Lauda is dus de winnaar van 1975. Maar in deze jaren blijkt wel dat de formule 1 een erg gevaarlijke sport is. In Spanje staken de rijders omdat ze de baan niet veilig genoeg vinden, maar uiteindelijk gaan ze toch van start. Maar het noodlot slaat toe in de race, als er twee auto's van de baan schieten, door de vangrail heen, en 4 mensen uit het publiek komen om. Een aantal races later crasht Donahue en ook hij overleeft het niet. Graham Hill heeft ondertusssen zijn eigen team opgericht, maar na testritten in Frankrijk, verongelukt het vliegtuig met het hele team aan boord.

50/55  56/60  61/65  66/70  76/80  81/85  86/90  91/95  96/00  01/03